Er was eens...

...een journalist in Phnom Penh. Hij was daar naar toe getrokken uit een diepe wens om ooit in de tropen te wonen en te werken. Phnom Penh was precies de juiste plek voor hem: tropisch, niet te groot, niet te klein, een echte stad, vriendelijke mensen, lekker eten enz. Helaas voor hem, maar gelukkig voor de Cambodjanen - gebeurde er niet zo veel nieuwswaardigs in de Zuidoosthoek van Azië.

Voorzichtig speelde hij met de gedachte een restaurant te beginnen. Een echt Cambodjaans restaurant aan de boulevard, want pizzeria's en andere Westerse gelegenheden waren er al genoeg. Hij sprak erover met ober Long van de Phoenix Bar beneden zijn huis. Die voelde er ook wel voor.

ober Long

Een maand na dit gesprek stond er een advertentie in de 'Bayon Pearnik': Riverside Bar For sale. Hij liet de advertentie aan Long zien, die hem aanraadde te bellen. Long had niet goed naar het telefoonnummer gekeken, anders had hij geweten dat het nummer dat van de Phoenix Bar was!

Chefkokkin Om in actie

Met dank aan de staf

Ik wil hier grote dank uitspreken aan mijn personeel. Hoewel ik in het eerste half jaar vaak moest bijsturen, zou ik het zonder hen niet hebben gered.

De twee kokkins, Om en Sophi, maken de lekkerste dingen. In het begin wist ik natuurlijk niet of ze nou zo heel erg anders waren als anderen. Afgaande op de reacties van de gasten weet ik dat nu wel: ze zijn beter!

Schoonmaakster Nyei die de hele dag stilletjes haar gang gaat, de boel keurig schoon houdt en 's avonds in de keuken helpt.

En dan natuurlijk de front staff: obers Long, Sothea en Poun.

Long, die altijd vrolijk is, met iedereen wil babbelen en helemaal gelukkig wordt als iemand een cocktail bestelt.

Sothea die bij zijn sollicitatie alles tegen had: slecht Engels, vrijwel geen ervaring. Maar afgaande op het 'onderbuikgevoel' hem toch aangenomen. En daar heb ik nooit een moment spijt van gehad. Ouders in het restaurant kunnen rustig eten, want Sothea houdt de kinderen wel bezig.

Sothea

Poun was ooit mijn moto-guide in Kratie, studeert nu in Phnom Penh en is waanzinnig goed in het overtuigen van potentiële gasten. En dat terwijl hij eigenlijk nogal verlegen is!

Geluk is met de ...

Alsof het in je schoot geworpen wordt: je wilt een restaurant beginnen en de bar beneden je - op een toplocatie aan de rivier - komt te koop. Kortom, een buitenkansje en maar doen dus.

En zo is het gekomen: op 1 januari 2004 was frizz café restaurant een feit.

Mijn enige ervaring in de horeca dateert van jaren geleden. In mijn studententijd had ik een bijbaantje op Schiphol. Ik werkte daar in het grote zelfbedieningsrestaurant. Dat ziet er nu best aardig uit, maar toen had het meer de uitstraling van een enorme snackbar. Met bijpassend assortiment: kroketten, frikadellen, frites. En de onvergetelijke 'ham steak': een dikke plak ham die even onder de contactgrill werd gelegd, versierd met een schijfje ananas uit een blikje. Ik denk dat die culinaire specialiteit niet meer op het menu staat.

Maar nu had ik dus zelf een restaurant. Toen ik het contract had getekend, dacht ik bij mezelf: "Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?"

Poun

Zoek op deze site:

powered by FreeFind